Dag 14- Aguas Calientes

Op dag 14trokken we om 9u30met de trein naar Aguas Calientes, het toerischtische dorpje onder Machu Picchu.

We konden goed de oudesporen zien liggen, die hingen te bengelen boven de Urubamba. Dat is de rivier die later uitkomt in de Amazone. In januari zijn er in Peru hevige overstromingen geweest, en dat merk je toch wel duidelijk hoor. Aan het afval dat in de bomen hing langs de rivier, konden we opmaken hoe hoog het water gestaan had.

Na 2.5uur kwamen we aan in Aguas Calientes. De naam van dat dorpjebestaat zo'n 14 keer in Peru, maar we zaten in de juiste. We deponeerden onze bagage in het hotel, en gingen iets eten.

Daarna kregen we alvast een voorsmaakje van de jungle. Het geimproviseerde pad langsde treinrails leidden ons naar de botanische tuin in Aguas calientes, los jardines de Mandor Cataratas. We zagen orchideeen, ananassen, allerlei varens, prachtige hoge bomen, vogels hier en daar etc... De apen, krokodillen en slangen die je verwacht als je mowgli's junglebook voor ogen hebt, waren er niet :) De hitte daarentegen, was er wel! We hadden lange mouwen aan tegen de muggen, en voor de rest hadden we heel veel deet opgesmeerd. Ja, dat is dat anti-muggenspul waarvan hun zenuwstelsel zogezegd lamgelegd wordt. Ik was van plan van de titel van dit verhaal 'zweet en deet' te noemen, maar bij nader inzien heb ik het bij het iets smakelijkere warmwaterbronnen gehouden.

Na 2uur stappen werden we beloond door een hele mooie, verfrissende waterval. Het was eens iets anders dan de waterval van Coo :) Terugkeren gebeurde langs hetzelfde pad, met de appeflauwtes vandien, want ik was ng steeds niet op en top, tot mijn grote ergernis...

Vroeg in bed daarna, om fris te zijn voor Machu Picchu!

Dag 13- Heilige vallei

Hallo pnieuw!

We pakten onze rugzak voor een tweedaagse naar de heilige vallei, waarbij ook Machu Picchu op het programma stond. Niet meer het hoogste punt van onze reis, maar het zou zeker wel een van de hoogtepunten worden, misschien wel hét hoogtepunt van de reis. Als je Machu Picchu niet hebt gezien als je naar Peru gaat, dan kun je beter gewoon helemaalniet gaan. Nja ook niet waar, maar bon:)

Laten we niet voorlopen op de feiten, eerst eventjes over de heilige vallei. Die heet zo omdat die ontzettend vruchtbaar is, en er dus veel werkgelegenheid en voedsel is, ideaal om te leven dus. De Pachamama, moeder aarde, moet natuurlijk wel heel vaak geëerd worden dan, met lamafoetussen te offeren enzo.

Soit, we waren klaar voor een mooie wandeling. Ik voelde me nog altijd niet opperbest, maar wilde me niet laten kennen en ging natuurlijk lekker mee. Megalandschap, met overblijfselen van de inca's en prachtige terrassen. Niet om een pintje op te drinken, maar om erosie tegen te gaan en het land te verbouwen. De Peruaanse regering beseft gelukkig dat dit landgoed beschermd moet worden, en tegenwoordig wordt er niet meer op 'geboerd'.

Ik was pompaf, retetendn, op, kattelam -je snapt ondertussen, heel moe- na de 3uur klimmen en dalen en proberen niet te vallen :) Anders heb ik natuurlijk een uitstekende conditie, zoals jullie allemaal wel weten, ik was gewoon iets aan het broeden, en moest dat eigenlijk uitzieken, maarja, zon dingen wil een mens niet missen he. We gingen lunchen, oef.

Een buffet zou me wel deugd doen. We hadden natuurijk niet gerekend op eten in een serre.Het dak was van plastiek en er kon niets van lucht aan. Ook niet aan het eten trouwens, Lauwe komkommer smaakt nietzo lekker, moet ik zeggen :p

Dampend vertrokken we naar ons hotel, dat ook in een goed bewaarde incastad lag.Aangekomen in Ollantaytambo, ben ik gesneuveld. Pyjama aan, frak aan, dubbel deken erboven op, oordoppen in en uitzieken maar. De groep zou een wandeling gaan maken in het dorp. Toen Diedie vroeg of hij bij mij moest blijven, was het antwoord uiteraard dat hij gewoon schone fotos moest gaan maken. En dat heeft hij gedaan he :)

Tegen 18u zijn we dan iets gaan eten, ik moest toch iets binnen hebben he. We kwamen Wies & Donald en Ann & Guido tegen, en zijn bij hen aan tafel aangeschoven.

Een lekker pizzatje leverde wel wat vitamientjes op :)

Slaaplekker!

Dag 12 - Cusco

Jaja, hier zijn we weer!

Jullie waren waarschijnlijk al aan het wachten op de nieuwe reisverslagen:)

Schrijfster van dienst is even buiten strijd geweest, maar nu kan ik er weer volop tegenaan!
Was het de hoogte die me parten speelde, of had ik iets opgedaan in de ultrahygienische keuken op Amantaní? We hebben er het raden naar, maar in ieder geval was het niet zo tof.

In de voormiddag hadden we vrij, en we konden dus uitslapen. Maarja, het ontbijt was maar mogelijk tot 9u, dus echt uitslapen was het niet, als jullie mij een beetje kennen ;)

Soit, we vertrokken kalmpjes naar de bezienswaardigheden in Cusco. Die naam komt eigenlijk van het Quechua QOSQO, wat navel betekende. Cusco was namelijk HET centrum van de incacultuur, en dat zullen we geweten hebben. Heel vaak zie je de funderingen in incastijl, met daarbovenop spaanse balkonnetjes. Het geheel is prachtig.

We trokken naar souvenirswinkeltjes, en slenterden wat rond, het was heeeeeerlijk warm.

We gingen iets eten en daarna ben ik nog voor een uurtje in bed gekropen, want ik wilde me snel weer beter voelen voor de komende dagen. Tegen 14u stonden we met de hele groep klaar om de citytour te doen, 4sites a la machu picchu, maar minder goed bewaard. We zagen het zitten, de dure gids zou zeker de moeite waard zijn.

MAAR. Niets was minder waar. Onze namiddag was naar de bliksem, viel in het water, was ronduit deerlijk. Dat van die bliksem en het water mag je trouwens letterlijk nemen.

We waren nog niet half buiten ons hotel, of het begon te gieten. En als ik zeg gieten, dan bedoel ik ook gieten, Belgie is er niets tegen! We kregen wel uitleg over de incastenen, maar de gids was een schele otter die er nix van bakte en die snel de bus weer inwou voor de regen. Van de eerste site hebben we uiteindelijk minder dan de helft gezien. Toen we daar een fotootje wilden maken, kregen sommigen onder ons elektrische schokjes van de bliksem. Niet dat we neergebliksemd werden ofzo, maar er hing serieus wat statische elektriciteit in de lucht. Toen de bliksem op slechts 300m van ons vandaan was, en je de aarde onder je voeten voelde bewegen van de donder, hebben we niet geprotesteerd toen de gids naar de bus wou :) We hebben nog een stukje Peru voor de boeg, en we wilden dat liever niet met ons haar omhoog doen... De volgende sites zagen we ook nogal nat en mijn draaiende maag, kramperige darmenen koppijn maakten het er niet gezelliger op. Het kawaytje dat ik meehad van toen ik nog in het 5e leerjaar zat, hield niet veel regen meer tegen. Maw, ik had een rothumeur. Schone sites, maar een deerlijke gids, niemand die het boeiend vond. Toen de gids ophet einde zei 'Aj goopt joe enjojet de toer en tenk joe bery mach', reageerde niemand. Niemand zei bedankt terug, en meneer kon fluiten naar zijn fooi...

Na een lange warme douche en wat (lees:enorm veel)geklaag achteraf, trokken we met de hele groep naar een homobar voor ons avondeten. Nog steeds in de gietende regen. Diederiek, mijn prins, mijn gentleman, mijn droomvent leende mij zijn grote speedo-kaway. Zwom ik niet meer in de regen, was het toch wel in die regenfrak :) Diedie kreeg -uiteraard- mijn frakske van het 5e studiejaar aan :)

De schuinhellende straatjes werden omgetoverd tot snelstromende riviertjes, maar we trokken ons er niets van aan, naar de homobar zouden we gaan.

Het interieur was subliem. Het eten nog excellenter. Man deed dat deugd na zo'n rotdag. Fabian, onze reisleider kreeg wel de volle lading tijdens het eten, maarja, die kon er helemaal nix aan doen natuurlijk dat wij zo'n awoe-waardige gids hadden.

Voldaan deden we weer onze frakskes aan, klaar voor een goeie nachtrust en hopend op een betere dag, morgen in de heilige vallei.

Gelukkig is Cusco een moderne stad en verkopen ze hier veel north face toestanden. Ik heb mijn kawaytje ondertussen ingeruild voor zoeen, en amai, wat een verschil!!

Doeg!!!!

Dag 11 rit naar Cusco

Hola,

Vandaag niet veel soep op het menu. Een rit van 7 uur van Puno naar Cusco.

Cusco is blijkbaar een van de mooiste steden van Peru, dat belooft. Onderweg enkele mooie landschappen gezien en effen op 4400 meter hoogte gestopt om een bergje te zien waar de sneeuw van smelt door de opwarming van de aarde. Jammer, je kan het op de foto zien.

Ook het hoogste treintraject zijn we tegen gekomen, Deze loopt ook van Puno naar Cusco en duurt 11 a 12 uur en kost 220 Dollar. Maar je krijgt er wel een modeshow te zien en je hebt een bar...

We hebben ook een klein dorpje bezochtmet een zeer bijzondere kerkmet daarin een orgel van jawel BELGIE. LOL We mochten geen foto´s nemen maarzo illegaal zoals ik ben heb ik dat toch gedaan. Daar stonden ook vreemde bomen.

Onder weg zijn we ook nog eens gestopt om lekker te eten in een wel zeer toeristisch restootje. Het was buffet op PERUEESE wijze.

Cusco is idd een mooie stad, Alles tot de eerste 2 meter van de gebouwen is inca met daarboven spaansebouw, raar om tezien maar wel schitterend.

De local bars hebben we weer moeten proberenmet hun happy uren. Deze keer was het 3 voor de prijs van 1. Jah best dat het in belgië niet zo is ....

Morgenochtend zijn we vrij en in de na middag bezoeken we vele inca ruïnes.

Tot morgen KADIE

Dag 9 en 10 - back to basics

Hallo opnieuw!

Bij het ontbijt kwamen Diedie en ik voor het eerst niet als laatste aan. Ann en Guido moesten nog komen. Bleek niet dat we gewoon es ruim op tijd waren opgestaan, maar dat Ann heel ziek was. Hoogteziekte, met álle symptomen. Ze besloten niet mee te vertrekken naar Amantaní, wat natuurlijk ontzettend spijtig was, maar onvermijdelijk..

We vertrokken dus maar met zn zevenen naar een van de rieteilanden van Uros. Dat zijn kunstmatig aangelegde eilanden, gewoon met 'totora', riet dus. Ze maken er niet alleen hun eiland mee, maar ook hun huizen en ze eten ook van dat riet. We werden er hartelijk ontvangen en kregen typische kledij aan, het was er extreem toeristisch. We waren dan ook verplicht van iets te kopen ginder. Diedie vertrok met de boot waarmee we waren aangekomen, ik vaarde een stukje mee in een rieten boot, gewoon om es het gevoel te hebben. Daarna vaarden we verder naar Amantaní, een boottripje van 3uur lang. We legden ons een beetje in de zon buiten, en waren benieuwd wat we te zien zouden krijgen op 'dat primitief eiland'.

AMAI! Primitief was het echt wel!! We kwamen aan rond het middaguur, en mochten meteen aan tafel aanschuiven. Allezja, wij als toeristen kregen een tafel, onze 'familie' at gewoon op de grond. Toen we in de keuken aankwamen, konden we haast nix zien. Het was er extreem donker, het enige wat we zagen waren de modderige zwartgeblakerde muren en het geimproviseerd vuur die met gedroogde bladeren werd aangestoken. Een dampenkap was hier natuurlijk overbodige luxe, waardoor we nogal 'berookt' werden. Diedie en ik waren bang voor wat we voorgeschoteld zouden krijgen... We kregen een lekker quinoasoepje, en een iets minder lekkere hoofdpla: gefrituurde kaas die piept tussen je tanden en die heel moeilijk weg te krijgen was met de droge aardappelen. Maar bon, we hadden eten en we hadden vitamientjes opgedaan.Ik hielp daarna met de afwas. Buiten, op de grond, in een teeltje, wat had je anders verwacht? Het afwasmiddel was een soort samengeklonterd waspoeder. De handdoek had duidelijk al een lang leven gehad...

Daarna hebben we het huishouden verkend, de schaapjes die in de houten omheining stond, de ezel ernaast en de 3 kippen die over het land liepen. Die 3 kippen zijn ons alom bekend, maar voor de rest was het een ware cultuurshock.

Jessi, het dochtertje van onze moeder Sylvia, had tandpijn.Ze was van school naar huis gekomen vanwege de hevige pijn, het was niet geveinsd, want haar kaakje zat dubbel dikte. Een tandarts is er op het eiland niet, wel een ziekenhuis, maar dat aan de andere kant van het eiland met een berg ertussenin, dus de moeite niet om te vertrekken... Het meisje kreeg wat cocablaadjes op haar wang gekleefd, om de boel wat te verdoven. Man had ik compassie met haar!!!

Om 16u gingen we naarboven, waarna de mannen de berg beklommen hebben. Ik was mee vertrokken, maar vanwege de hoogte heb ik moeten passen.

Rond 17u30 waren ze terug, net op tijd om nog voor het donker thuis te geraken, en onze dikke truien aan te trekken. Zodra de zon achter de berg verdwenen was, was het pietjepietjekoud ginder!

Met mijn 7lagen bovenaan en mijn 2broeks boven elkaar trokken we weer naar de keuken voor het avondeten. We kregen weer een soepje, dit keer met een soort aardappel in. Daarna konden we genieten van een kommetje rijst met wat pasta, gelukkig veeeeel minder droog dan ons middagmaal. De tranen sprongen me echter in de ogen toen Jessi (het meisje met tandpijn) daar lag te liggen, met ook een laag of 5 aan en onder een deken, te zweten van de koorts en te jammeren van de pijn. Eten wou/kon ze niet. Ik wou achter een nurofentje lopen ofzo, maarja, dat heeft toch geen nut.. Echt ontzettend triestig..

Na het eten kregen we elk een pak aan: Diederiek een poncho en mijn muts, en ik een bloes met 2 rokken en daarboven een heel strak aangespannen gène. Je kan je voorstellen dat ik met mijn 7 lagen bovenaan, met daarboven de bloes,en mijn 2 broeks, met daarboven de 2rokken, geen koud meer had. Ik leek ook 15kg dikker ofzo :)
We vertrokken naar het volksfeest, dat een beetje hoger gelegen was dan ons huisje.

Daar bestelden we ons een biertje, kwestie van de bevolking wat te steunen. Toen de muziek begon, werden we dan ook verplicht van een danske te placeren. Allemaal heel leuk, maar ook ontzettend vermoeiend vanwege de hoogte en onze vermoeidheid die sowieso al in onze kleren hangt. En we hadden net zoveel kleren aan, mhoehaha :)

Tegen 21u zaten we dus in ons bed. De bedpan stond klaar, de 7 dekens zorgden ervoor dat we enkele lagen konden afdoen. Onze lattenbodem? Van riet natuurlijk.

Diedie heeft geen oog dicht gedaan, maar ik wel. Letterlijk zelfs. Toen ik deze morgen wakker werd, kreeg ik mijn ogen niet zo goed open. De eerste spiegel die ik tegenkwam loog niet. Denk aan blètogen maal 37en knalrood. Het zonnen op de boot had me de das om gedaan. Neen, er wordt hier geen foto van gepost, ik heb ook nog iets van 'eer' :) Zelfs onze verplegers die meezijn, keken nogal afschrikwekkend toen ik mijn zonnebril afdeed. Ik heb die dus wijselijk de hele dag opgehouden. Ook in de rokerige keuken hield ik voor het ontbijt mijn bril op, voor ze daar het verschot van hun leven kregen of mij wat cocabladeren op mijn ogen plakten om het te doen genezen. We kregen lekkere pannenkoekjes als ontbijt.

We vertrokken om 8u naar het eiland Taquile. Doet mss denken aan tequilla, maar dat was er niet :)

We maakten daar een stevige wandeling van de ene kant van het eiland, over de berg, naar de andere kant, waar onze boot ons weer oppikte. We aten een groentenommeletje en stopten daar ook eventjes op een plaats waar de mannen breien. Traditie, noemen ze het. De gebreide mutsen, sjaals, wanten etc etc maken zelfs deel uit van het werelderfgoed Unesco, zo verfijnd is het. Klopt ook wel hoor, toen we het zagen, twas bijna niet te geloven dat dat allemaal met de hand gemaakt was. Iedereen van het dorp brengt zijn breiwerk naar daar, en dan verdelen ze de winst, als die er al is. Overal zie je hier toch echt wel veel armoede hoor.

We hebben het nu eens van dichtbij kunnen zien, en het doet pijn dat je eigenlijk niet veel kan doen he. We namen wel een pak rijst en suiker mee naar onze familie, maar toch...

Vrouwen worden hier ook heel vaak verlaten. De man van onze 'moeder' was naar Lima getrokken toen Jessi 6maanden oud was, om daar meer geld te gaan verdienen. Ondertussen is Jessi 6jaar, en heeft Sylvia haar man nooit meer terug gezien. Via via heeft ze gehoord dat hij ondertussen een nieuw gezin heeft in het 'rijkere' Lima, de hoofdstad.

Die ellende doet ons toch nadenken dat we het heeeeeeeel erg goed hebben in ons Belgenlandje, en met elkaar :)

Ondertussen zijn we terug in Puno, straks nog een alpaca'tje gaan eten en dan goed slapen, want morgen vertrekken we naar Cusco. En hopelijk zie ik er morgen niet meer zo afschrikwekkend uit als vandaag!

Tot morgen!

dag 8 - rit naar Puno bij het Titicacameer

Hoi :)

Het internetcafé verdient hier geld aan ons hoor, het is hier de volle 25 eurocent per uur om te internetten :)

Vandaag vertrokken we vroeg vanuit ons hotel naar Puno. We maakten nog snel een kiekje van de huis-alpaca, die effectief eventjes binnenstond in het hotel ook! We posten ook wel nog een foto van dat beestje, Manchas (=vlekje). Weer een rit van 5uur voor de boeg, maar alweer een hele mooie. Prachtige landschappen, boerendorpjes waar je de typische klederdrachten ziet terugkomen en het land omploegen met de hand of heel af en toe eens met 2ossen...

Doordat we al een beetje gewend geworden zijn aan de hoogte, stopten we vandaag bij het hoogste punt van onze reis: 4910 meter. We konden dus weer cocabladeren sjieken, maar dat komt onze oren uit ondertussen. We trokken allebei een heel vies gezicht en hebben dan maar besloten om het erop te wagen en die cocablaadjes te laten voor wat ze zijn. Hoogteziekte, mijn gat!

Het hobbelige aan de weg kreeg je er gratis bij, waarbij een deel van onze groep toch wel last kreeg van hoofdpijn, mede ook door de hoogte.

Een trap oplopen doe je hier wel het beste niet met 2treden tegelijk, slenteren zorgt al voor genoeg gehijg, ook weer door de hoogte. Voor de rest hebben we niet zoveel last van de hoogte dus, gelukkig!

We stopten ook bij een meer waar er 3soorten flamingo's te zien waren. Schoon hoor! Tis eens iets anders dan de zoo van Antwerpen he :)

Nu hebben we de middag vrij in Puno, maar er valt hier niet zoveel te beleven. We bereiden ons hoofdzakelijk voor op morgen en overmorgen, we gaan een tweedaagse gaan doen op het Titicacameer. Eerst gaan we naar een eilandje waar we in een echte peruaanse familie zullen verblijven. Ook daar is geen verwarming, en het is daar snachts tussen de -5 en de +5 graden... Dat wordt bibberen! Elektriciteit is er niet, en internet dus al helemaal niet. Jullie zullen dus nog eventjes moeten wachten op verdere verhalen, maar zoals altijd zullen we opletten en genieten en foto's maken! Er zal daar ook net een volksfeest aan de gang zijn, waarbij we ook peruaanse kleren aanmogen!

Niet iedereen van de groep is er wild van, van de tweedaagse op de eilandjes, maar ik vind het helemaal te gek! En Diedie is heel blij dat ik Spaans kan, dat we ons daar toch een beetje uit de slag zullen kunnen trekken in die familie. Ik heb hem natuurlijk nog niet verteld dat ik niets zal vertalen :) Alleen zo zal hij het echt leren he ;) Mhoehaha...

Tot binnenkort!

PS: Jammer genoeg lukt het hier opnieuw niet om fotos te posten... Hopelijk later meer geluk!

Dag 7 - colca canyon + aguas calientes

¡Buenos dias!

Gisterenhadden we geen internet. We hadden een heel leuk hotelletje in een bergdorpje. Er was geen verwarming (nergens in Perú trouwens, terwijl de nachten hier heeeel erg koud zijn), en we hebben toch dicht bij elkaar moeten kruipen hoor. De badkamer had geen licht, en van onze reisleider Fabian was het net omgekeerd, hij had geen stroom op de kamer, maar wel in de badkamer. Ah soit, we sliepen echt wel goed, dankzij onze oordopjes hoorden we de ezel niet balken van 's morgens 5u.. Het is hier trouwens altijd klaar om 5u, en het is donker tegen 18u. Daardoor kruipen we meestal ook redelijk vroeg in bed, maar da's ook wel nodig, met dat hele reisgebeuren :)

's Morgens wilden we een lekker douchke nemen, zo uit je warme bed komen in die ijskoude kamer was geen lachertje. Jammer genoeg -je hoort ons al aankomen- was er geen warm water. En als ik zeg geen warm water, dan was het echt wel het koudste water dat in Belgie uit de kraan komt - nog eens 10graden ofzo. Onmenselijk om eronder te staan! Wakker waren we wel snel dan :)

We trokken naar de Colca Canyon om nog es een condor te gaan bekijken. Daarna een paar kerkjes gaan bekijken, maar dat is iets minder ons ding. Daarna zijn we ook naar de andere kant van de vallei gegaan van de colca canyon. We kwamen aan in ons hotel. Echt megamooi, megaruim en met hangmatten! Het was heerlijk om daar efkes in te 'hangen'. s middags aten we bbq, en savonds een lekker streekgerecht. Tussendoor zijn we nog naar de warmwaterbronnen vanCayllomageweest, maar dat was gene vetten. Ze hebben dat daar zodanig gecommercialiseerd, dat het eigenlijk gewoon een soort centerparks was. Het water in de zwembaden kwam wel effectief van de warmwaterbron, maar voor de rest was het een ordinair verwarmd buitenzwembad. Hadden we het geweten, hadden we de ziplining gedaan boven de colca-vallei (al zijn onze mama's waarschijnlijk content dat we het bij het warm ploeteren gehouden hebben:)).

Zodadelijk loaden we wat foto's up!

Besitos

Dag 6- rit naar Cabanaconde

Hallokes!

Nu we het verhaal van dag 5 afgewerkt hebben, kunnen we verder met dag 6, vandaag dus :)

We vertrokken naar de Colca Canyon om 8u30, klaar voor de rit tot +/- 16u.

We kochten eerst wat cocablaadjes, om de hoogteziekte te voorkomen. We vertrokken van 2300m naar 4910m, een heel eindje de hoogte in, de mont blanc is er klein bier tegen.

We moesten ook veel drinken, energiedrankjes en water enzo. Veel plaspauzes waren dus aan te raden :) Op een bepaalde hoogte konden we echter niet meer uitstappen, vanwege de ijle lucht. Was ik content toen ik achter een hoopje stenen kon gaan zitten!!

De cocabladeren zijn ons niet echt bevallen, ik had wel het effect van de verdoving, precies of ik van de tandarts kwam, maar werd er misselijk van. En ook Diederiek trok maar een beteuterd gezicht bij het 'sjieken' op de opgerolde blaadjes + steentje om het sap er goed te laten uitkomen. Jammer genoeg is het verboden een beetje blaadjes mee te nemen naar het thuisfront, anders lieten we jullie graag proeven van dat heerlijke 'sjiekoletje'.

In de colca canyon hadden we het geluk enkele condors te zien overvliegen. Voor de leken : dat zijn een soort gieren. Ann kreeg ook de volle lading, toen een ervan zijn poepegaatje opentrok. Het was uniek om in de namiddag die condors te zien, want normaal gezien zijn ze enkel smorgens zichtbaar.

Naast een Andeskonijn, konden we genieten van prachtige verzichten, bergen, vulkanen en DIEPE valleien (1200m diep zou ik niet willen vallen:)).

Aangekomen in ons hotel in Cabanaconde, maakten we nog een toertje in het stadje. We zagen veel typische peruaanse vrouwtjes sleuren met zakken en takken.

Foto's kunnen we niet uploaden, want het gaat hier extreeeeeeeeem traag.

Morgen zijn we er weer met meer...verhalen!