Hoi!

Na een dutje van anderhalf uur en een goeie douche, waren we al iets frisser.

We kregen bij het ontbijt info over de bezienswaardigheden in Huaraz, en besloten eerste een museumpje mee te pikken. Proper, maar nix spectaculairs.

Daarna was het al tijd voor het middageten. Terwijl Diedie zich wijselijk bij kip en rijst hield, besloot ik me es te wagen aan cuy, uitgesproken als koei. Dat is geen koeienvlees, maar wel een van de nationale specialiteiten : cavia.

Ik had gezworen voor ons vertrek dat ik dat es zou proeven, en moest me daar dus wel aan houden he. Toen we het beestje voorgeschoteld kregen, wreef ik niet bepaald in mijn handen... Om het op zn 'komen eten's te zeggen : de presentatie had beter gekund. Je zag de ribben zitten en de klauwen hangen, wat mijn eetlust toch een klein beetje heel sterk verminderde. Vol moed pakte ik mes en vork op, om een stukske af te snijden. Hmm.. om een stukske PROBEREN af te snijden. Of gewoon helemaal niet. Taai dat dat beest was man! Ik heb 1vierkante centimeter afgekluifd, geproefd dat het smaakte als een bejaard konijn zonder meer, en voor de rest van mijn patatjes genoten.

Voor mij geen cavia meer, neen dank u!

Daarna trokken we naar een pre-inca-ruine, een site waar men 3verdiepingen had kunnen maken, 1000jaar geleden. Mooi hoor, maar de rit ernaartoe was eigenlijk meer een belevenis dan de site zelf.

We gingen met een 'colectivo', een stadsbus laten we het noemen. Om 'de lijn' even uit jullie hoofd te wissen: een camionetje waar de zetels ontzettend dicht op elkaar staan en je moet bukken om in te stappen. We stapten in het busje, waar al een goeie 10 man inzat, redelijk op elkaar gepropt. Wij 5 (Ann zonder zieke Guido, Wies & Donald en Diedie & ik)konden er nog net bij.

De buschauffeur zat ondertussen op zijn dooie gemakken op het voetpad te wachten. En wij maar kijken en maar wachten, want ja, de bus zat vol, we moesten toch vertrekken?

Hmm. Bleek dat de bus wel al vol zat, maar nog niet vol genoeg. Er kwamen er nog 5 bij. Toen we met 23 in het gammele camionnetje zaten, vertrokken we.

Ann zat vooraan bij de chauffeur, OP de handrem, we zaten met de rest op een rij achterwaarts, waardoor we goed zicht hadden op de hele bus peruanen. Het mevrouwtje dat voor mij zat, verdient toch wel eventjes een beschrijving. Ze had een speciale vorm van french manicure: in plaats van wit erbij, was het zwarte aarde onder haar nagels dat voor de finishing touch zorgde. Ze was uit een diepvrieszakje haar middagmaal aan het eten, een zompig goedje waarvan ik het niet zou binnenkrijgen. Ik kon alleen maar hopen dat er geen gaatje in het zakje zou komen, anders was ik proper gepateeld geweest. Het smaakte haar waarschijnlijk wel hoor, aan het smekken te horen. Zet 10 mensen samen die om ter luidst moeten smekken, en neem er de beste uit. Of nee, neem ze gewoon alle 10 : dat was het geluid dat dat vrouwtje maakte, terwijl ze dat zeewierachtig spul naar binnen duwde, samen met wat mais en rode ajuin. Jak!

Ik vertel binnenkort verder, maar moeten nu weg! x