Haai! (is een vis)

De dag ging al snel over van een relaxte morgen naar een ochtend van opjagen en haasten.

We waren gisterenavond afgesplitst van de groep om nog wat geld te gaan afhalen (ja, we verdoen er hier veel!). Op die manier hadden we niet gehoord dat de bus ons een half uur vroeger kwam ophalen dan oorspronkelijk voorzien.

Terwijl ik mijn haar aan het kammen was en een beetje schmink aan mijn ogen hing, ging Diedie alvast naar boven om ons ontbijt te gaan bestellen. Op het moment dat ik fris en monter bovenkom, is er grote paniek, aangezien de bus een half uur vroeger ter plaatse zou zijn. We kregen ons ontbijt, hebben het in onze strot geduwd (letterlijk), terwijl we in de straat keken of het busje er nog niet was. Halverwege zijn we holderdebolder onze rugzakjes op de kamer gaan halen. Diederiek at de rest van zijn pistoleeke met ei op in de bus :)

Daarna hadden we een busrit -die al even holderdebolder was als ons gehaast- van een uur of 3. We kwamen aan in het nationaal park van Huancarán, waar we mooi zicht hadden op de gletsjers en eeuwige sneeuw van de cordillera blanca. Die heet zo vanwege de besneeuwde toppen. Er is ook een cordillera negra, oftewel de 'zwarte bergketen'. Die staat er vlak naast. De witte zou zonder de zwarte niet kunnen bestaan, vanwege de warme wind die v an de kust komt. De zwarte houdt die vriendelijk tegen om het witte te behouden. Jammer genoeg smelt de sneeuw langzamerhand (maar eigenlijk veel te snel). Doordat er 15m per jaar wegsmelt door de opwarming van de aarde, zal de witte berg over een jaar of 20 niet meer zo wit zijn. Enfin ja, wij hebben het nog gezien, voor zij die de pracht willen zien, moeten geen 20 jaar meer wachten dus. U bent gewaarschuwd :)

Normaal gezien is het meer van Llanganuco, die er temiddenin ligt, prachtig helblauw à turquoise. Jammer genoeg was het bewolkt, en was het kleur niet spectaculair, DOCH mooi.

Jammer dat we dat in belgie niet hebben, zon mooi stukje natuur, anders zou het echt wel een plek zijn waar we zouden heengaan voor een zenmoment.

Na een korte wandeling konden we de bus weer in. Amai, dat was me nogal wat. De bus slalomde tussen de putten in de weg, waardoor we af en toe (lees: heel vaak) weg en weer geslingerd werden in de bus. Toen de weg te smal was om te slalommen tussen de putten en bulten, was het gewoon nog een beetje extra geslinger.

Smiddags gingen we lekker iets eten. Het moet gezegd, het eten is hier lekker, maar na een tijdje heb je het toch wel gezien hoor. Trucha (forel), pollo (kip) en pizza of spaghetti komen na 3weken echt wel je oren uit. Enfin, een kipje kon er deze middag toch nog wel bij.

Daarna trokken we naar Yungay, een stad die in 1970 door een aardbeving, gevolgd door een lawine, helemaal begraven ligt onder het puin. En als ik zeg helemaal, dan is het ook wel helemaal. 4 palmbomen zijn het enige wat nog overschiet van de eens zo vredige stad.

31 mei 1970, 15u25. Sommige van de oudere lezers (met ouder wordt ouder dan ons bedoeld :)) waren misschien naar het voetbal aan het kijken, zoals sommige bewoners van Yungay aan het doen waren op dat moment. Het gejuich werd verstoord door een heuse aardbeving. Aardbevingen komen wel vaker voor in Perú, dagelijks zelf, maar dat was er eentje van een ander kaliber. 7.8 op de schaal van richter haalde die. Mensen die op dat moment op het 5verdiepingen hoge kerkhof stonden, snelden naar beneden om hun families en dorpsgenoten te gaan zoeken in de ineengezakte huisjes. Even snel crossten ze weer naar boven, toen ze de lawine zagen aankomen, die 5minuutjes later volgde.

Het dorpje Yungay lach achter een hoge heuvel, maar de gletsjer en steenbrokken die naar beneden donderden met een snelheid van 280km per uur, sprogen gewoon over de berg heen. Afgeremd, maar toch nog met een snelheid van 180km per uur, werd de hele stad begraven onder het puin. 300kinderen zaten op dat moment in het circus, aan de rand van de stad, zij bleven gespaard. 92 mensen waren op het kerkhof geraakt, en ookzij overleefden.

25000 anderen overleefden de 'begraving' niet. Toen de mensen vanop het kerkhof hulp wilden gaan bieden, hun familie zoeken etc, konden ze niet, vanwege de modder.

Na 3dagen kon er hulp geboden worden, de 300kinderen werden geadopteerd. Een erg triestig en schrijnend verhaal, maw. Als Martine in het vervolg een aardbeving te melden heeft, zullen we toch wel eens stilstaan bij de impact van zo'n verschuiving.

Slaaplekker