Lissabon

Straks vertrekken we eindelijk na enkele jaren terug op reis.

Als je het een reis kan noemen... 5 dagen naar Lissabon en zonder de kids ;)

We zien ze graag maar na 3 jaar geen reis te hebben gehad kunnen we er toch eens even tussen uit zonder de 2 lieve dochters.

Nieuw jaar nieuwe reis

Dag allen,

Met de zomer in zicht, ja we zijn positief, kijken we weer uit naar een nieuwe reis.

We gaan wel niet terug voor een maand België verlaten maar een 3-tal weken kan er van af;)

En waar brengt de vlieger ons dit jaar.... geen idee, we twijfelen tussen Cuba / Sri Lanka / Jordanië. We weten we dat we een individuele reis willen. Neen niet omdat het niet leuk was in Peru met de reisgenoten maar omdat we deze keer enkele dagen willen liggen aan het strand / hotel met de voetjes in het water en een drankje in de hand.

Dus als er mensen zijn die ervaring hebben met een van deze landen laat maar weten.

Groeten Karen en Diederiek

Home sweet home

We hebben een tijdje niet kunnen computeren, in de jungle hebben ze namelijk geen elektriciteit, laat staan internet :)

We hebben het er super naar onze zin gehad en posten misschien nog wel een verhaaltje / enkele fotootjesvan onze laatste week.

We hebben apen gezien, papegaaien, tarantula's en andere harige spinnetjes. Ook kaaimannen kondenwe van heel dichtbijbewonderden.We wasten ons UITERAARD met het helderblauwe water van de rivier. Ofja, neem eerder aardebruin als kleur :)

Na een boottocht, een bustocht, VIER vluchten en heeeeel veel wachten tussenin, waren we klaar om onze jetlag te beginnen. Na de tocht van de jungle tot thuis in lighterfield city, goed voor 33 uur reizen, waren we klaar voor ons bedje. Dat was uiteraard buiten ons ontvangstcomité gerekend, waarvoor hartelijk dank :)

Het was een fantastische ervaring, op naar de volgende reis!

Dag 19 - Meer van Llanganuco + Yungay

Haai! (is een vis)

De dag ging al snel over van een relaxte morgen naar een ochtend van opjagen en haasten.

We waren gisterenavond afgesplitst van de groep om nog wat geld te gaan afhalen (ja, we verdoen er hier veel!). Op die manier hadden we niet gehoord dat de bus ons een half uur vroeger kwam ophalen dan oorspronkelijk voorzien.

Terwijl ik mijn haar aan het kammen was en een beetje schmink aan mijn ogen hing, ging Diedie alvast naar boven om ons ontbijt te gaan bestellen. Op het moment dat ik fris en monter bovenkom, is er grote paniek, aangezien de bus een half uur vroeger ter plaatse zou zijn. We kregen ons ontbijt, hebben het in onze strot geduwd (letterlijk), terwijl we in de straat keken of het busje er nog niet was. Halverwege zijn we holderdebolder onze rugzakjes op de kamer gaan halen. Diederiek at de rest van zijn pistoleeke met ei op in de bus :)

Daarna hadden we een busrit -die al even holderdebolder was als ons gehaast- van een uur of 3. We kwamen aan in het nationaal park van Huancarán, waar we mooi zicht hadden op de gletsjers en eeuwige sneeuw van de cordillera blanca. Die heet zo vanwege de besneeuwde toppen. Er is ook een cordillera negra, oftewel de 'zwarte bergketen'. Die staat er vlak naast. De witte zou zonder de zwarte niet kunnen bestaan, vanwege de warme wind die v an de kust komt. De zwarte houdt die vriendelijk tegen om het witte te behouden. Jammer genoeg smelt de sneeuw langzamerhand (maar eigenlijk veel te snel). Doordat er 15m per jaar wegsmelt door de opwarming van de aarde, zal de witte berg over een jaar of 20 niet meer zo wit zijn. Enfin ja, wij hebben het nog gezien, voor zij die de pracht willen zien, moeten geen 20 jaar meer wachten dus. U bent gewaarschuwd :)

Normaal gezien is het meer van Llanganuco, die er temiddenin ligt, prachtig helblauw à turquoise. Jammer genoeg was het bewolkt, en was het kleur niet spectaculair, DOCH mooi.

Jammer dat we dat in belgie niet hebben, zon mooi stukje natuur, anders zou het echt wel een plek zijn waar we zouden heengaan voor een zenmoment.

Na een korte wandeling konden we de bus weer in. Amai, dat was me nogal wat. De bus slalomde tussen de putten in de weg, waardoor we af en toe (lees: heel vaak) weg en weer geslingerd werden in de bus. Toen de weg te smal was om te slalommen tussen de putten en bulten, was het gewoon nog een beetje extra geslinger.

Smiddags gingen we lekker iets eten. Het moet gezegd, het eten is hier lekker, maar na een tijdje heb je het toch wel gezien hoor. Trucha (forel), pollo (kip) en pizza of spaghetti komen na 3weken echt wel je oren uit. Enfin, een kipje kon er deze middag toch nog wel bij.

Daarna trokken we naar Yungay, een stad die in 1970 door een aardbeving, gevolgd door een lawine, helemaal begraven ligt onder het puin. En als ik zeg helemaal, dan is het ook wel helemaal. 4 palmbomen zijn het enige wat nog overschiet van de eens zo vredige stad.

31 mei 1970, 15u25. Sommige van de oudere lezers (met ouder wordt ouder dan ons bedoeld :)) waren misschien naar het voetbal aan het kijken, zoals sommige bewoners van Yungay aan het doen waren op dat moment. Het gejuich werd verstoord door een heuse aardbeving. Aardbevingen komen wel vaker voor in Perú, dagelijks zelf, maar dat was er eentje van een ander kaliber. 7.8 op de schaal van richter haalde die. Mensen die op dat moment op het 5verdiepingen hoge kerkhof stonden, snelden naar beneden om hun families en dorpsgenoten te gaan zoeken in de ineengezakte huisjes. Even snel crossten ze weer naar boven, toen ze de lawine zagen aankomen, die 5minuutjes later volgde.

Het dorpje Yungay lach achter een hoge heuvel, maar de gletsjer en steenbrokken die naar beneden donderden met een snelheid van 280km per uur, sprogen gewoon over de berg heen. Afgeremd, maar toch nog met een snelheid van 180km per uur, werd de hele stad begraven onder het puin. 300kinderen zaten op dat moment in het circus, aan de rand van de stad, zij bleven gespaard. 92 mensen waren op het kerkhof geraakt, en ookzij overleefden.

25000 anderen overleefden de 'begraving' niet. Toen de mensen vanop het kerkhof hulp wilden gaan bieden, hun familie zoeken etc, konden ze niet, vanwege de modder.

Na 3dagen kon er hulp geboden worden, de 300kinderen werden geadopteerd. Een erg triestig en schrijnend verhaal, maw. Als Martine in het vervolg een aardbeving te melden heeft, zullen we toch wel eens stilstaan bij de impact van zo'n verschuiving.

Slaaplekker

Dag 18 - Huaraz

Hoi!

Na een dutje van anderhalf uur en een goeie douche, waren we al iets frisser.

We kregen bij het ontbijt info over de bezienswaardigheden in Huaraz, en besloten eerste een museumpje mee te pikken. Proper, maar nix spectaculairs.

Daarna was het al tijd voor het middageten. Terwijl Diedie zich wijselijk bij kip en rijst hield, besloot ik me es te wagen aan cuy, uitgesproken als koei. Dat is geen koeienvlees, maar wel een van de nationale specialiteiten : cavia.

Ik had gezworen voor ons vertrek dat ik dat es zou proeven, en moest me daar dus wel aan houden he. Toen we het beestje voorgeschoteld kregen, wreef ik niet bepaald in mijn handen... Om het op zn 'komen eten's te zeggen : de presentatie had beter gekund. Je zag de ribben zitten en de klauwen hangen, wat mijn eetlust toch een klein beetje heel sterk verminderde. Vol moed pakte ik mes en vork op, om een stukske af te snijden. Hmm.. om een stukske PROBEREN af te snijden. Of gewoon helemaal niet. Taai dat dat beest was man! Ik heb 1vierkante centimeter afgekluifd, geproefd dat het smaakte als een bejaard konijn zonder meer, en voor de rest van mijn patatjes genoten.

Voor mij geen cavia meer, neen dank u!

Daarna trokken we naar een pre-inca-ruine, een site waar men 3verdiepingen had kunnen maken, 1000jaar geleden. Mooi hoor, maar de rit ernaartoe was eigenlijk meer een belevenis dan de site zelf.

We gingen met een 'colectivo', een stadsbus laten we het noemen. Om 'de lijn' even uit jullie hoofd te wissen: een camionetje waar de zetels ontzettend dicht op elkaar staan en je moet bukken om in te stappen. We stapten in het busje, waar al een goeie 10 man inzat, redelijk op elkaar gepropt. Wij 5 (Ann zonder zieke Guido, Wies & Donald en Diedie & ik)konden er nog net bij.

De buschauffeur zat ondertussen op zijn dooie gemakken op het voetpad te wachten. En wij maar kijken en maar wachten, want ja, de bus zat vol, we moesten toch vertrekken?

Hmm. Bleek dat de bus wel al vol zat, maar nog niet vol genoeg. Er kwamen er nog 5 bij. Toen we met 23 in het gammele camionnetje zaten, vertrokken we.

Ann zat vooraan bij de chauffeur, OP de handrem, we zaten met de rest op een rij achterwaarts, waardoor we goed zicht hadden op de hele bus peruanen. Het mevrouwtje dat voor mij zat, verdient toch wel eventjes een beschrijving. Ze had een speciale vorm van french manicure: in plaats van wit erbij, was het zwarte aarde onder haar nagels dat voor de finishing touch zorgde. Ze was uit een diepvrieszakje haar middagmaal aan het eten, een zompig goedje waarvan ik het niet zou binnenkrijgen. Ik kon alleen maar hopen dat er geen gaatje in het zakje zou komen, anders was ik proper gepateeld geweest. Het smaakte haar waarschijnlijk wel hoor, aan het smekken te horen. Zet 10 mensen samen die om ter luidst moeten smekken, en neem er de beste uit. Of nee, neem ze gewoon alle 10 : dat was het geluid dat dat vrouwtje maakte, terwijl ze dat zeewierachtig spul naar binnen duwde, samen met wat mais en rode ajuin. Jak!

Ik vertel binnenkort verder, maar moeten nu weg! x

Dag 17 - de langste dag ever...

Hallo!

Weer een vroege ochtend, om 8u moesten we gewassen en gestreken beneden staan met onze koffers, om onze vlucht te halen naar de hoofdstad van Peru, Lima. Van daaruit zouden we de bus nemen naar Huaraz, meer in het noorden van Peru. We zouden prachtige landschappen te zien krijgen, de busrit van 10uur zou zó omzijn. Njah, je hoort mij al afkomen he, tis niet bepaald gelopen volgens plan.

Noem het de opwarming van de aarde, noem het pech, noem het een te vroeg regenseizoen, whatever, maar we stonden dus weer met ons frakske in de regen bij het vertrekken naar de luchthaven. Nuja, erg was dat niet, we zaten rap in ons busje, hoog en droog.

Yeah right. Met het busje was niets mis hoor, maar met de luchthaven wel. Het enige wat nog steeg, waren onze haren. Rechtop stonden ze, toen we te horen kregen dat het luchtverkeer plat lag. We zaten dus voor onbepaalde duur vast op het vliegveld van Cusco, nul voorbereid op lang wachten. Na 3.5uur wachten, konden we eindelijk gaan boarden. Mooi zo. Bleek wel dat we daardoor onze bus gemist hadden naar Huaraz, wat ervoor zou zorgen dat we de nachtbus moesten nemen. Bye bye prachtige landschappen, bye bye warm bed in Huaraz. Om 22u50 hadden we pas onze bus. Welkom dag wachten in Lima...

Of dat alles was? Nee natuurlijk niet. Bij een pechdag komt er altijd wel nog wat pech extra he... De wet van Murphy noemen ze dat met een troostende naam:)

Ons Diederiekje liep een beetje mottig. Draaiingen in de maag enzo. Nuja, we gingen iets eten met de groep, tzou wel beteren met iets te eten. Toen ik echter de gratis apero kreeg van Diedie, wist ik dat het niet snor zat... We kregen ons eten, en Diederiek heeft ene keer in zijn spaghetti gedraaid, meer niet. Voor de rest was het zijn maag die draaide.

Een paar diarreetjes en spuugingskes later, trokken we naar el parque de amores, het park van de geliefden. Zou een kopie zijn van el parque Guell in Barcelona, iets wat Diedie en ik allebei supermooi vinden. Kalmpjes trokken we naar ginder, Diedie ondertussen met enige immodiums en motiliums in zijn maag extra.

Zitten we daar nog geen half secondje neer om een fotootje te trekken, buigt mi amor zich over een van de met mozaieken bekleefde bank, om weer een overgevingske te plegen. Nuja, we zaten in het park der geliefden, en wat kon ik anders doen dan mijn liefje met liefde te verzorgen he...

Om warm te krijgen trokken we daarna met de hele groep naar een winkelcentrum, gelijk een bende clochards, echt :) Naar het wc gaan kon ook, daarvoor staken we de straat over naar de mcDonalds. TerwijlDiedie zijn tijd doorbracht in het toilet, wachtte ik gedwee met eencolaatje in de frieterige ruimte.Plots kwamen we Ann en Guido tegen in de MacDo. Bleek dat Guido hetzelfde zitten had als mijnen Diedie... Het kon niet rap genoeg 22u50 zijn natuurlijk...

Kort gezegd hebben we ons trachten te verwarmen in een cafeetje, een taxi genomen en gewacht in het winderige busstation. Met winderig bedoel ik hier dan niets mee tov Guido of Diedie, maar het waaide er gewoon echt :)

We hebben bijbetaald voor een 'luxebus', eentje waar je een dekentje krijgt en een kussentje en je zetel wat kan platleggen. Diedie en ik heb gelukkig redelijk goed geslapen, in de mate van het mogelijke natuurlijk. Dat kan niet gezegd worden van Frieda, die hetzelfde zitten had als Guido en Diedie, maar dan op de bus...

Vanmorgen kwamen we om 7u30 aan in ons hotel, allemaal volledig klaar voor ons bed. Wat een dag!

Dag 16 - Cusco

Hoi!

Vandaag hadden we nog een vrije dag in Cusco. Diedie en ik hadden nog geen musea bezocht, en misschien konden we dat eens doen. Maarja, na al de kannekes en kruikskes (met alle respect) die we al gezien hebben hier in Perú, hebben we besloten gewoon lekker te genieten van de zon. De rest van de groep heeft die dag ook niet bepaald veel gedaan. Eten, wandelen en eten was zowat de daginhoud :)

Wel een opmerkelijk feitje : Diedie en ik zaten gezellig in de zon op een bankje, en rondom zijn er zo veel pubers wat fotos aan het maken. Schoolreis, zo bleek. Je kent dat wel he, meisjes van een jaar of 15-16 die om ter mooist op de foto willen staan. Diedie en ik waren dat wat aan het gadeslaan, toen plots een meisje naar ons kwam, met haar fototoestel in de hand.

Ik dacht dat we een fotootje van hen zouden mogen maken, maar niets was minder waar. Zij wilden met ons op de foto. Grappig he! We waren precies een stel beroemde mensen, weet ik veel, want binnen de kortste keren stonden ze met 10 kodaks rond ons, en elk om beurt kwamen ze naast ons zitten op het bankje poseren.

Tjah, blond zijn kan zo rare gevolgen met zich meebrengen hier :)

s Avonds zijn we nog iets gaan eten in een Irish pub, klaar voor de vlucht de dag erop... van Cusco naar Lima...

Ik vertel niet zo uitgebreid omdat ik een paar daagjes achter sta op schema, schade inhalen he!

Doeg!

Dag 15 - Machu Picchu

Hoi!

Jaja, het moment van de waarheid was aangebroken! Om 8u spraken we met de groep af om naar Machu Picchu te trekken.Machu Picchuticket in de pocket, busticket in de hand, prut uit de ogen en weg waren we, de kronkelende weg volgend naar boven. Na een half uurtje kwamen we aan. We werden meteen aangesproken door een gids, die ons wilde begeleiden doorheen de eeuwenoude incasite. Na wat onderhandelen over de prijs was het in de sjakosj. Een gids is echt wel nodig, want anders blijft Machu Picchu ook maar gewoon 'een hoop stenen' volgens Fabian. Laten we het dan toch iets meer inca-minded zeggen dat het een 'hele mooie hoop stenen is'. Meneer dedacht overigens dat ik de reisbegeleidster was en dat ik in Peru woonde. Njah, een mens kan zich al eens vergissen he, voor mij was het ook de allereerste keer dat ik op Machu Picchu stond :)

Tjah, het is gelijk in de boekskes, maar dan echt he... De foto's die we maakten, kunnen eigenlijk allemaal afgedrukt worden als postkaartjes. Prentjes zijn het :) Bon, een beetje over de geschiedenis nu. Er zijn verschillende theorieen over de incasite. Sommigen beweren dat die vanaf de 9e eeuw al in opbouw was, anderen zeggen dan weer dat het 3eeuwen later was. Laten we besluiten dat het in elk geval eeuwenoud is, zo komt iedereen overeen. Ook over het wel of niet ontdekken van MP door de spanjaarden, bestaan twijfels. De meesten zeggen van niet, onze gids daarentegen, was er van overtuigd dat de inca's wisten dat de spanjaarden zouden komen, en hebben heel hun hebben en houden meegenomen, naar god weet waar.

We genoten van de tour, van de beklimmingen, van de uitleg etc ... Opmerkelijk was de soort klok/kalender die ze hadden gemaakt uit steen, waardoor ze wisten wanneer de langste dag van het jaar was (21dec) enwnr de kortste (21juni). Klopt, da's andersom dan bij ons, door de ligging tov de evenaar he ;) Ela, zelfs ik ga hier vertrekken met een grote aardrijkskundige kennnis! Ze wisten perfect met die steen waar het noorden en het zuiden zich bevindt, wanneer er gezaaid en geoogst moest worden etc. Knap.

Van knap gesproken, ze wisten zelfs een tectonische plaat liggen (zoeentje die aardbevingen veroorzaakt), en op die lijn bouwden ze geen belangrijke gebouwen.

Na het begeleid bezoek, kregen we vrij.... We klommen tot op hét uitzichtpunt, waarvan elke MPfoto op de prentjes gemaakt wordt. Tis toch anders als je er effectief staat hoor! Wat een magnifiek zicht. En zo echt allemaal tussen de bergen... sjieke dinges.

Met een hongerige buikje trokken we weer richting Aguas Calientes. Het spreekt voor zich dat op MP zelf eten geen optie was, wegens woekerprijzen! We profiteren he :) Er is daar vlak naast trouwens 1 hotel. 1 nachtje kost je maar liefst 900dollar. Hopelijk voor die logés, is het ontbijt inbegrepen ;)

Na de lunch sprongen we op de trein richting Cusco, want we hadden daar ook nog een dagje tegoed.

Het ging nogal holderdebolder, we werden werkelijk van de ene kant van de trein naar de andere geschud. Ik voelde mij bijna weer zoals in het vliegtuigje over de nazcalijnen, al was dit geschud iets verticaler, maar wel voor 4u lang...

Vanuit het station stapten we een busje in, op weg naar ons alombekende hotel, waar onze bagage op ons stond te wachten, en ons beddeke :)

Lieve groetjes