Jaja, hier zijn we weer!

Jullie waren waarschijnlijk al aan het wachten op de nieuwe reisverslagen:)

Schrijfster van dienst is even buiten strijd geweest, maar nu kan ik er weer volop tegenaan!
Was het de hoogte die me parten speelde, of had ik iets opgedaan in de ultrahygienische keuken op Amantaní? We hebben er het raden naar, maar in ieder geval was het niet zo tof.

In de voormiddag hadden we vrij, en we konden dus uitslapen. Maarja, het ontbijt was maar mogelijk tot 9u, dus echt uitslapen was het niet, als jullie mij een beetje kennen ;)

Soit, we vertrokken kalmpjes naar de bezienswaardigheden in Cusco. Die naam komt eigenlijk van het Quechua QOSQO, wat navel betekende. Cusco was namelijk HET centrum van de incacultuur, en dat zullen we geweten hebben. Heel vaak zie je de funderingen in incastijl, met daarbovenop spaanse balkonnetjes. Het geheel is prachtig.

We trokken naar souvenirswinkeltjes, en slenterden wat rond, het was heeeeeerlijk warm.

We gingen iets eten en daarna ben ik nog voor een uurtje in bed gekropen, want ik wilde me snel weer beter voelen voor de komende dagen. Tegen 14u stonden we met de hele groep klaar om de citytour te doen, 4sites a la machu picchu, maar minder goed bewaard. We zagen het zitten, de dure gids zou zeker de moeite waard zijn.

MAAR. Niets was minder waar. Onze namiddag was naar de bliksem, viel in het water, was ronduit deerlijk. Dat van die bliksem en het water mag je trouwens letterlijk nemen.

We waren nog niet half buiten ons hotel, of het begon te gieten. En als ik zeg gieten, dan bedoel ik ook gieten, Belgie is er niets tegen! We kregen wel uitleg over de incastenen, maar de gids was een schele otter die er nix van bakte en die snel de bus weer inwou voor de regen. Van de eerste site hebben we uiteindelijk minder dan de helft gezien. Toen we daar een fotootje wilden maken, kregen sommigen onder ons elektrische schokjes van de bliksem. Niet dat we neergebliksemd werden ofzo, maar er hing serieus wat statische elektriciteit in de lucht. Toen de bliksem op slechts 300m van ons vandaan was, en je de aarde onder je voeten voelde bewegen van de donder, hebben we niet geprotesteerd toen de gids naar de bus wou :) We hebben nog een stukje Peru voor de boeg, en we wilden dat liever niet met ons haar omhoog doen... De volgende sites zagen we ook nogal nat en mijn draaiende maag, kramperige darmenen koppijn maakten het er niet gezelliger op. Het kawaytje dat ik meehad van toen ik nog in het 5e leerjaar zat, hield niet veel regen meer tegen. Maw, ik had een rothumeur. Schone sites, maar een deerlijke gids, niemand die het boeiend vond. Toen de gids ophet einde zei 'Aj goopt joe enjojet de toer en tenk joe bery mach', reageerde niemand. Niemand zei bedankt terug, en meneer kon fluiten naar zijn fooi...

Na een lange warme douche en wat (lees:enorm veel)geklaag achteraf, trokken we met de hele groep naar een homobar voor ons avondeten. Nog steeds in de gietende regen. Diederiek, mijn prins, mijn gentleman, mijn droomvent leende mij zijn grote speedo-kaway. Zwom ik niet meer in de regen, was het toch wel in die regenfrak :) Diedie kreeg -uiteraard- mijn frakske van het 5e studiejaar aan :)

De schuinhellende straatjes werden omgetoverd tot snelstromende riviertjes, maar we trokken ons er niets van aan, naar de homobar zouden we gaan.

Het interieur was subliem. Het eten nog excellenter. Man deed dat deugd na zo'n rotdag. Fabian, onze reisleider kreeg wel de volle lading tijdens het eten, maarja, die kon er helemaal nix aan doen natuurlijk dat wij zo'n awoe-waardige gids hadden.

Voldaan deden we weer onze frakskes aan, klaar voor een goeie nachtrust en hopend op een betere dag, morgen in de heilige vallei.

Gelukkig is Cusco een moderne stad en verkopen ze hier veel north face toestanden. Ik heb mijn kawaytje ondertussen ingeruild voor zoeen, en amai, wat een verschil!!

Doeg!!!!