Hallo opnieuw!

Bij het ontbijt kwamen Diedie en ik voor het eerst niet als laatste aan. Ann en Guido moesten nog komen. Bleek niet dat we gewoon es ruim op tijd waren opgestaan, maar dat Ann heel ziek was. Hoogteziekte, met álle symptomen. Ze besloten niet mee te vertrekken naar Amantaní, wat natuurlijk ontzettend spijtig was, maar onvermijdelijk..

We vertrokken dus maar met zn zevenen naar een van de rieteilanden van Uros. Dat zijn kunstmatig aangelegde eilanden, gewoon met 'totora', riet dus. Ze maken er niet alleen hun eiland mee, maar ook hun huizen en ze eten ook van dat riet. We werden er hartelijk ontvangen en kregen typische kledij aan, het was er extreem toeristisch. We waren dan ook verplicht van iets te kopen ginder. Diedie vertrok met de boot waarmee we waren aangekomen, ik vaarde een stukje mee in een rieten boot, gewoon om es het gevoel te hebben. Daarna vaarden we verder naar Amantaní, een boottripje van 3uur lang. We legden ons een beetje in de zon buiten, en waren benieuwd wat we te zien zouden krijgen op 'dat primitief eiland'.

AMAI! Primitief was het echt wel!! We kwamen aan rond het middaguur, en mochten meteen aan tafel aanschuiven. Allezja, wij als toeristen kregen een tafel, onze 'familie' at gewoon op de grond. Toen we in de keuken aankwamen, konden we haast nix zien. Het was er extreem donker, het enige wat we zagen waren de modderige zwartgeblakerde muren en het geimproviseerd vuur die met gedroogde bladeren werd aangestoken. Een dampenkap was hier natuurlijk overbodige luxe, waardoor we nogal 'berookt' werden. Diedie en ik waren bang voor wat we voorgeschoteld zouden krijgen... We kregen een lekker quinoasoepje, en een iets minder lekkere hoofdpla: gefrituurde kaas die piept tussen je tanden en die heel moeilijk weg te krijgen was met de droge aardappelen. Maar bon, we hadden eten en we hadden vitamientjes opgedaan.Ik hielp daarna met de afwas. Buiten, op de grond, in een teeltje, wat had je anders verwacht? Het afwasmiddel was een soort samengeklonterd waspoeder. De handdoek had duidelijk al een lang leven gehad...

Daarna hebben we het huishouden verkend, de schaapjes die in de houten omheining stond, de ezel ernaast en de 3 kippen die over het land liepen. Die 3 kippen zijn ons alom bekend, maar voor de rest was het een ware cultuurshock.

Jessi, het dochtertje van onze moeder Sylvia, had tandpijn.Ze was van school naar huis gekomen vanwege de hevige pijn, het was niet geveinsd, want haar kaakje zat dubbel dikte. Een tandarts is er op het eiland niet, wel een ziekenhuis, maar dat aan de andere kant van het eiland met een berg ertussenin, dus de moeite niet om te vertrekken... Het meisje kreeg wat cocablaadjes op haar wang gekleefd, om de boel wat te verdoven. Man had ik compassie met haar!!!

Om 16u gingen we naarboven, waarna de mannen de berg beklommen hebben. Ik was mee vertrokken, maar vanwege de hoogte heb ik moeten passen.

Rond 17u30 waren ze terug, net op tijd om nog voor het donker thuis te geraken, en onze dikke truien aan te trekken. Zodra de zon achter de berg verdwenen was, was het pietjepietjekoud ginder!

Met mijn 7lagen bovenaan en mijn 2broeks boven elkaar trokken we weer naar de keuken voor het avondeten. We kregen weer een soepje, dit keer met een soort aardappel in. Daarna konden we genieten van een kommetje rijst met wat pasta, gelukkig veeeeel minder droog dan ons middagmaal. De tranen sprongen me echter in de ogen toen Jessi (het meisje met tandpijn) daar lag te liggen, met ook een laag of 5 aan en onder een deken, te zweten van de koorts en te jammeren van de pijn. Eten wou/kon ze niet. Ik wou achter een nurofentje lopen ofzo, maarja, dat heeft toch geen nut.. Echt ontzettend triestig..

Na het eten kregen we elk een pak aan: Diederiek een poncho en mijn muts, en ik een bloes met 2 rokken en daarboven een heel strak aangespannen gène. Je kan je voorstellen dat ik met mijn 7 lagen bovenaan, met daarboven de bloes,en mijn 2 broeks, met daarboven de 2rokken, geen koud meer had. Ik leek ook 15kg dikker ofzo :)
We vertrokken naar het volksfeest, dat een beetje hoger gelegen was dan ons huisje.

Daar bestelden we ons een biertje, kwestie van de bevolking wat te steunen. Toen de muziek begon, werden we dan ook verplicht van een danske te placeren. Allemaal heel leuk, maar ook ontzettend vermoeiend vanwege de hoogte en onze vermoeidheid die sowieso al in onze kleren hangt. En we hadden net zoveel kleren aan, mhoehaha :)

Tegen 21u zaten we dus in ons bed. De bedpan stond klaar, de 7 dekens zorgden ervoor dat we enkele lagen konden afdoen. Onze lattenbodem? Van riet natuurlijk.

Diedie heeft geen oog dicht gedaan, maar ik wel. Letterlijk zelfs. Toen ik deze morgen wakker werd, kreeg ik mijn ogen niet zo goed open. De eerste spiegel die ik tegenkwam loog niet. Denk aan blètogen maal 37en knalrood. Het zonnen op de boot had me de das om gedaan. Neen, er wordt hier geen foto van gepost, ik heb ook nog iets van 'eer' :) Zelfs onze verplegers die meezijn, keken nogal afschrikwekkend toen ik mijn zonnebril afdeed. Ik heb die dus wijselijk de hele dag opgehouden. Ook in de rokerige keuken hield ik voor het ontbijt mijn bril op, voor ze daar het verschot van hun leven kregen of mij wat cocabladeren op mijn ogen plakten om het te doen genezen. We kregen lekkere pannenkoekjes als ontbijt.

We vertrokken om 8u naar het eiland Taquile. Doet mss denken aan tequilla, maar dat was er niet :)

We maakten daar een stevige wandeling van de ene kant van het eiland, over de berg, naar de andere kant, waar onze boot ons weer oppikte. We aten een groentenommeletje en stopten daar ook eventjes op een plaats waar de mannen breien. Traditie, noemen ze het. De gebreide mutsen, sjaals, wanten etc etc maken zelfs deel uit van het werelderfgoed Unesco, zo verfijnd is het. Klopt ook wel hoor, toen we het zagen, twas bijna niet te geloven dat dat allemaal met de hand gemaakt was. Iedereen van het dorp brengt zijn breiwerk naar daar, en dan verdelen ze de winst, als die er al is. Overal zie je hier toch echt wel veel armoede hoor.

We hebben het nu eens van dichtbij kunnen zien, en het doet pijn dat je eigenlijk niet veel kan doen he. We namen wel een pak rijst en suiker mee naar onze familie, maar toch...

Vrouwen worden hier ook heel vaak verlaten. De man van onze 'moeder' was naar Lima getrokken toen Jessi 6maanden oud was, om daar meer geld te gaan verdienen. Ondertussen is Jessi 6jaar, en heeft Sylvia haar man nooit meer terug gezien. Via via heeft ze gehoord dat hij ondertussen een nieuw gezin heeft in het 'rijkere' Lima, de hoofdstad.

Die ellende doet ons toch nadenken dat we het heeeeeeeel erg goed hebben in ons Belgenlandje, en met elkaar :)

Ondertussen zijn we terug in Puno, straks nog een alpaca'tje gaan eten en dan goed slapen, want morgen vertrekken we naar Cusco. En hopelijk zie ik er morgen niet meer zo afschrikwekkend uit als vandaag!

Tot morgen!