Hallo!

Weer een vroege ochtend, om 8u moesten we gewassen en gestreken beneden staan met onze koffers, om onze vlucht te halen naar de hoofdstad van Peru, Lima. Van daaruit zouden we de bus nemen naar Huaraz, meer in het noorden van Peru. We zouden prachtige landschappen te zien krijgen, de busrit van 10uur zou zó omzijn. Njah, je hoort mij al afkomen he, tis niet bepaald gelopen volgens plan.

Noem het de opwarming van de aarde, noem het pech, noem het een te vroeg regenseizoen, whatever, maar we stonden dus weer met ons frakske in de regen bij het vertrekken naar de luchthaven. Nuja, erg was dat niet, we zaten rap in ons busje, hoog en droog.

Yeah right. Met het busje was niets mis hoor, maar met de luchthaven wel. Het enige wat nog steeg, waren onze haren. Rechtop stonden ze, toen we te horen kregen dat het luchtverkeer plat lag. We zaten dus voor onbepaalde duur vast op het vliegveld van Cusco, nul voorbereid op lang wachten. Na 3.5uur wachten, konden we eindelijk gaan boarden. Mooi zo. Bleek wel dat we daardoor onze bus gemist hadden naar Huaraz, wat ervoor zou zorgen dat we de nachtbus moesten nemen. Bye bye prachtige landschappen, bye bye warm bed in Huaraz. Om 22u50 hadden we pas onze bus. Welkom dag wachten in Lima...

Of dat alles was? Nee natuurlijk niet. Bij een pechdag komt er altijd wel nog wat pech extra he... De wet van Murphy noemen ze dat met een troostende naam:)

Ons Diederiekje liep een beetje mottig. Draaiingen in de maag enzo. Nuja, we gingen iets eten met de groep, tzou wel beteren met iets te eten. Toen ik echter de gratis apero kreeg van Diedie, wist ik dat het niet snor zat... We kregen ons eten, en Diederiek heeft ene keer in zijn spaghetti gedraaid, meer niet. Voor de rest was het zijn maag die draaide.

Een paar diarreetjes en spuugingskes later, trokken we naar el parque de amores, het park van de geliefden. Zou een kopie zijn van el parque Guell in Barcelona, iets wat Diedie en ik allebei supermooi vinden. Kalmpjes trokken we naar ginder, Diedie ondertussen met enige immodiums en motiliums in zijn maag extra.

Zitten we daar nog geen half secondje neer om een fotootje te trekken, buigt mi amor zich over een van de met mozaieken bekleefde bank, om weer een overgevingske te plegen. Nuja, we zaten in het park der geliefden, en wat kon ik anders doen dan mijn liefje met liefde te verzorgen he...

Om warm te krijgen trokken we daarna met de hele groep naar een winkelcentrum, gelijk een bende clochards, echt :) Naar het wc gaan kon ook, daarvoor staken we de straat over naar de mcDonalds. TerwijlDiedie zijn tijd doorbracht in het toilet, wachtte ik gedwee met eencolaatje in de frieterige ruimte.Plots kwamen we Ann en Guido tegen in de MacDo. Bleek dat Guido hetzelfde zitten had als mijnen Diedie... Het kon niet rap genoeg 22u50 zijn natuurlijk...

Kort gezegd hebben we ons trachten te verwarmen in een cafeetje, een taxi genomen en gewacht in het winderige busstation. Met winderig bedoel ik hier dan niets mee tov Guido of Diedie, maar het waaide er gewoon echt :)

We hebben bijbetaald voor een 'luxebus', eentje waar je een dekentje krijgt en een kussentje en je zetel wat kan platleggen. Diedie en ik heb gelukkig redelijk goed geslapen, in de mate van het mogelijke natuurlijk. Dat kan niet gezegd worden van Frieda, die hetzelfde zitten had als Guido en Diedie, maar dan op de bus...

Vanmorgen kwamen we om 7u30 aan in ons hotel, allemaal volledig klaar voor ons bed. Wat een dag!